Σχετικά με τον ελεύθερο χρόνο των παιδιών

Στις πολύβουες και κατειλημμένες από το καυσαέριο μεγαλουπόλεις τα παιδιά επιστρέφουν τρέχοντας από το σχολείο, είτε με τα πόδια και πάντοτε με τη συνοδεία κάποιου μεγάλου είτε με τα σχολικά, για να μπουν πάλι τρέχοντας στο ασανσέρ της πολυκατοικίας και να καταλήξουν με βιασύνη σε ένα γεύμα που θα οδηγήσει σε μια γρήγορη πέψη προκειμένου να αρχίσουν οι εξωσχολικές δραστηριότητες! Ξένες γλώσσες, αθλητικά, ωδεία, μαθήματα πληροφορικής και πάλι πίσω στο σπίτι για το διάβασμα της επόμενης ημέρας. Ωσπου κάπου αργά το βράδυ θα κλείσουν οι τηλεοράσεις και θα πέσει σιωπητήριο. Ώρες δουλειάς: 10-12!


Αυτή είναι η εποχή μας. Η εποχή που φτιάχνει νέους με φοβίες, νέους ευερέθιστους, χωρίς όνειρα, χωρίς προοπτικές, χωρίς κέφι. Τα παιδιά μας, από πολύ νωρίς, φοράνε μια αόρατη φόρμα εργασίας που μπαίνει πρωί πρωί και βγαίνει αργά το βράδυ. Οι γονείς γεμάτοι άγχος και ανησυχίες καταστρώνουν κάθε Σεπτέμβριο το εξαντλητικό ωράριο των παιδιών τους για τη σχολική χρονιά, φροντίζοντας να μην αφήσουν ούτε ένα απόγευμα ελεύθερο χωρίς προγραμματισμένη εκπαιδευτική δραστηριότητα. Οι δικαιολογίες είναι πολλές και σοβαρές. Οι πιο πολλοί γονείς πιστεύουν ότι τα παιδιά σήμερα πρέπει να έχουν εφόδια. Γνώσεις, γνώσεις, γνώσεις. Άλλοι, πάλι, γονείς τρομοκρατημένοι από αυτά που προσφέρει η τηλεόραση, προσπαθούν να ωθήσουν τα παιδιά σε δραστηριότητες, προκειμένου να μην υπάρχει ελεύθερος χρόνος γι' αυτήν.


          Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, τα παιδιά μας καταλήγουν να έχουν μπουχτίσει την οποιαδήποτε οργανωμένη δραστηριότητα και φθάνουν τελικά σε μια αντιδραστική προεφηβεία και μια επικίνδυνη εφηβεία. Προσπαθώντας όλοι να μαζευτούμε στις πόλεις, έχουμε πλέον φθάσει στο σημείο να εφευρίσκουμε επαγγέλματα που άλλο αντικείμενο δεν έχουν από το να εξυπηρετούν κάποιες ανάγκες συγκεκριμένων ομάδων συμπολιτών μας που δεν θα είχαν προκύψει αν δεν είχαμε μαζευτεί όλοι στο ίδιο μέρος! Έτσι φυτρώνουν σαν μανιτάρια όλων των ειδών οι επιχειρήσεις που σκοπό έχουν να προσφέρουν στα παιδιά μας ό,τι δεν μπορούν να προσφέρουν πλέον οι ανύπαρκτες αλάνες και οι παλιές γειτονιές. Άνεργοι παιδαγωγοί, ψυχολόγοι, ηθοποιοί και μουσικοί μετατρέπονται σε επιχειρηματίες που υπόσχονται μια ενηλικίωση με πολλά πολλά εφόδια. Αυτό μαγνητίζει κάθε δύσμοιρο γονιό που τρομοκρατημένος από την απειλή της ανεργίας ελπίζει να οπλίσει το παιδί του με οτιδήποτε φαντάζει εφόδιο για μια αυριανή επιτυχία.


         Τα παιδιά δεν μπορούν να βιώσουν το αυθόρμητο και το ξαφνικό ως κομμάτι της πραγματικότητας, αφού όλα είναι προγραμματισμένα. Δεν υπάρχει χρόνος για χαζολόγημα, που είναι τόσο απαραίτητο για την ισορροπία του ψυχισμού τους. Δεν υπάρχει χρόνος για έμπνευση και για δημιουργία, αφού όλα πρέπει να γίνονται στα γρήγορα και στο λεπτό. Και το χειρότερο, στο τέλος της ημέρας υπάρχει μια αίσθηση κενού και ανησυχίας, χωρίς να εμπεδώνονται οι γνώσεις και χωρίς να καταγράφονται τα συναισθήματα.

Σμαρούλα Παντελή

 
patakis-logo