Όταν η λεβεντιά γίνεται εχθρικότητα

stop bullying

Σχολική βία, θυματοποίηση, νταϊλίκι, εκφοβισμός, απειλητικές συμπεριφορές,

να μερικές λέξεις που ακούμε ολοένα και περισσότερο στις μέρες μας. Οι αυλές των ελληνικών σχολείων μοιάζει να έχουν μετατραπεί σε πεδία μαχών, ή να το πούμε καλύτερα, σε χώρους με μάγισες, τέρατα και δράκουλες! Ο σχολικός εκφοβισμός δίνει και παίρνει. Η επιθετικότητα ανθεί, γιατί; 

Πολλές ψυχολογικές θεωρίες δίνουν τη δική τους εκδοχή για το φαινόμενο του bullying. Προσωπικά θα ήθελα να σταθώ και να κοιτάξω το πρόβλημα από μια ιδιαίτερη οπτική γωνία που σχετίζεται με τον συναισθηματικό δεσμό που αναπτύσσει το παιδί με τη μητέρα του αλλά και τον σπουδαίο ρόλο που μπορούν να παίξουν οι μητέρες για την πρόληψη του φαινομένου. 

Η μητέρα είναι εκείνη που πρώτη από όλους διδάσκει στο παιδί την αμοιβαιότητα και τον αλληλοσεβασμό. Με τον τρόπο που εκείνη προσεγγίζει τις ανάγκες του παιδιού της, ψυχικές και βιολογικές, η μητέρα δίνει στο παιδί τη δυνατότητα να αισθανθεί ασφάλεια ή ανασφάλεια. Ας φανταστούμε για λίγο τη σχέση μητέρας - παιδιού σαν μια μονάδα παραγωγής συναιθημάτων και στάσεων ζωής. Αν αυτό που παράγεται από τη σχέση είναι εκνευρισμός, ματαίωση ή ανασφάλεια, τότε το παιδί οδηγείται στην επιθετικότητα προκειμένου να καλύψει την ανάγκη του για έλεγχο.

Ειδικά τα παιδιά ανάμεσα σε όλες τις πληθυσμιακές ομάδες, είναι εκείνα που έχουν περισσότερη ανάγκη να αισθανθούν ασφαλή και ότι έχουν τον έλεγχο της κατάστασης. Τι σημαίνει αυτό; Πολύ απλά σημαίνει πως τα παιδιά έχουν ανάγκη να μπορούν να προβλέψουν την επόμενη στιγμή. Χρειάζονται να ξέρουν την σειρά των πραγμάτων, να μπορούν να συνδέσουν τις αιτίες με το αποτέλεσμα. Όταν ένα παιδί ζει μέσα σε μια καθημερινότητα απρόβλεπτη, τότε γεννιέται μέσα του η ανασφάλεια και αρχίζει να γίνεται επιθετικό ώστε να βρίσκεται σε ετοιμότητα αν χρειαστεί να επιτεθεί. 

Ιδιαίτερα στα χρόνια της εφηβείας, τα παιδιά έχουν την ανάγκη να πιστεύουν ότι ανήκουν κάπου. Γι' αυτό και οι "κλίκες" είναι τόσο πολύ παρούσες ανάμεσα στους εφήβους. Η πίεση που ασκούν αυτές οι ομάδες στα μέλη τους είναι πολύ μεγάλη και αν ένα παιδί δεν πατάει γερά στα πόδια του, τότε μπορεί να οδηγηθεί να κάνει πράγματα με τα οποία μπορεί να μη συμφωνεί προκειμένου να συνεχίσει να είναι αρεστό στην παρέα. 

Η αυτοεκτίμηση και ο αυτοσεβασμός αποτελούν κλειδιά στο θέμα του bullying. Οι μητέρες πρέπει να στοχεύσουμε στο να ενθαρρύνουμε τα παιδιά μας, να τα υποστηρίζουμε και όχι να τα συγκρίνουμε με άλλα παιδιά ή να τα κοροϊδεύουμε αν κάτι δεν κατάφεραν όπως εμείς θα το θέλαμε. Χρειάζεται να θυμηθούμε πως η λεβεντιά (μια μοναδική ελληνική λέξη), κρύβει μέσα της σεβασμό, αυταπάρνηση και δύναμη ψυχής. 

Ας μεγαλώσουμε παιδιά που θα κοιτάζουν τη φωτεινή πλευρά της ζωής και όχι τη σκοτεινή. 

Ας μεγαλώσουμε παιδιά που θα βοηθούν το συνάνθρωπο και δεν θα του στήνουν παγίδες ώστε να βγουν μπροστά εκείνα. 

Ας μεγαλώσουμε παιδιά με ομαδικό πνεύμα και όχι παιδιά εγωιστές και εαυτούληδες. 

Ας μεγαλώσουμε παιδιά με ψυχική λεβεντιά και όχι τέρατα που θα τα σπάνε στα γήπεδα, θα κοροϊδεύουν τους γύρω τους και θα απειλούν τους αδύναμους. 

 

 
patakis-logo